برنامه ام این بود که کوله بار ببندم و برم از اینجا, صلاحیت بدم و دفاع کنم و این چندماه رو به پایان برسونم, اما نمیدونم چرا یهو موتورم خاموش شد, دیگه عجله ندارم, دیگه هیجان ندارم, بیخودی تب رزیدنتی دار

کشیک ناخواسته مسمومیت, خیلی ما رو مسموم کرد. با تمام وجود حس کردم که چقدر ضعیف شدم, اصلا طبابت رو فراموش کردم, نمیدونم ...

همیشه میگفتم ندونستن بد نیست, الان انگار دیگه صبر ندارم, نمیگم بابا یاد میگیری, صبر کن تا یاد بگیری

دکتر ز در کشیک ناخواسته مسمومیت، منو تا حد شرمندگی برده. بدون آزار، بدون تهدید، بدون جنگ و بدون تبعیض خوبی میکنه، خیلی هم خوبی میکنه، درس میده و درس میگیره. همیشه آرزوم بود درس بخونم و ی آدمی بشم که بقیه کیف کنن، بود و نبودم فرق داشته باشه.

جذابیتی در جراحی هست که در هیچ جایی دیگری نیست

پ ن: رزیدنت های عشقی داره, مهربون و بی ادعا

از بی تحرکی نمیرم صلوات...

پ ن: ماحصل روزهای افی

چه خیال میکذدیم و چه شد

درس امروز:

اسیب های دستگاه تناسلی ادراری

هیچ وقت فکرشو نمیکردم در ۲۶ سالگی کارم مطالعه اسیب های بدن انسان باشه.

مفهومی هست به نام خ ر کردن, و در نوع پیشرفته تر بهش گفته میشه ل ا س. من در طول تاریخ به مخالفت با این مفهوم پرداختم, اما اخیرا نظرم در حال تغییر هست, بنظرم چیز بدی هم نیست, اگر با اگاهی باشه, چه بسا میشود از ان استفاده کرد, امروز درحالیکه میدانستم فرد روبرویم چه میگوید و چرا میگوید, از حمایت ظاهریش خشنود شدم و تجدید قوا کردم

در ۴۸ ساعت گذشته فهمیدم تمام بی کفایتی های سیستم با این جمله توجیه میشود: چون مردم مجبور به استفاده از درمان دولتی هستند, پس هر بلایی سرشان بیاید حقشان است. به همین دلیل هیچ تلاشی برای بهتر شدن وجود ندارد, به همین دلیل هیچ منطقی پشت کارها وجود ندارد۰۰۰